Niezależnie od tego, czy są uprawiane na ziarno czy jako rośliny okrywowe, pszenica ozima i żyto mogą wnieść wartość dodaną do gospodarstwa poprzez zwalczanie chwastów ozimych i ochronę gleby przed erozją wiatrową i wodną. Zboża ozime zazwyczaj dają znacznie wyższe plony niż ich wiosenni kuzyni, ale ich uprawa jest również droższa. Dlatego też osiągnięcie wysokich plonów ma kluczowe znaczenie dla ich rentowności.

Najlepszy czas na siew pszenicy ozimej to okres od końca września do połowy listopada, w zależności od warunków glebowych i pogodowych. Sadzenie po tym czasie zmniejszy potencjał plonów, ograniczając zdolność uprawy do rozwinięcia dobrze ugruntowanego systemu korzeniowego i ograniczając jej zdolność do wykorzystania wilgoci zimowej.

Jeśli w następnym roku planowana jest uprawa roślin pastewnych lub pastewnych, zaleca się wysianie roślin strączkowych lub pełnosezonowych roślin pastewnych w żyto, zanim osiągnie ono maksymalną fazę krzewienia (kłosy). Zapewni to lepsze zwalczanie chwastów, poprawi jakość gleby i zapobiegnie chorobom, które mogą wystąpić w przezimowanym życie.

Siew jesienny jest często zalecany z różnych powodów, w tym w celu uniknięcia uszkodzeń spowodowanych przez muchy hessian lub w celu zapewnienia możliwości wypasu przed wydłużeniem krzewienia pszenicy ozimej. Należy jednak pamiętać, że jeśli pole zostanie obsiane wiosną, nie będzie miało szansy na wernalizację i będzie podatne na problemy z chorobami. Poświęci również jesienne usuwanie składników odżywczych i będzie bardziej podatne na konkurencję chwastów na wiosnę. Jeśli pole ma być obsiane wiosną, dobrym rozwiązaniem jest uprawa roślin o niskim zużyciu wody, takich jak proso.